Elke dag kijk jij jezelf aan. Daar sta je dan, voor de spiegel. Een moment die je het liefste voorbij laat gaan. Want als zelfs anderen niet horen, zien en weten wat je bedoeld. Je het vertellen mag. Wat heeft het dan voor waarde dat je jezelf zag.

Kijk mij eens aan, recht in mijn ogen
Luister en hoor wat ik je dan vertel
Waarom ik mijn ogen vaak moet drogen
Wat mij pijn doet en waarom dan wel

Dat mijn leven veel zwaarder is
dan ik eigenlijk dragen kan
Dat ik mijzelf het meeste mis
En mij veel te vaak verman

Maar jij kijkt mij niet in mijn ogen
Jij luistert niet naar mijn woorden
Je snapt niets van echte tranen drogen
Noch heb jij vragen of de antwoorden

Maar besef dat leven soms overleven is
Dat altijd pijn hebben het ondragelijk maakt
Dat ik wat ik ooit wel had en kon elke dag mis
Dat jouw onbegrip mij ongekend raakt